koku aldatmaz

‘’Tuhaf ama genellikle sonradan yaşantımızın en önemli kişisi haline gelen insanlardan ilk anda hoşlanmayız.’’

Çünkü;

Sözcükler.

Evet sözcükler. Biz sözcükleri derdimizi anlatmak, kendimizi anlatmak için bir araç olarak kullanırız. Ki bu insanoğlunun düştüğü en büyük yanlıştır. Konuşmak seçilebilecek en kötü iletişim yoludur, çünkü sözcükler çoğu zaman yanlış anlaşılmalara sebebiyet verirler. Hatta sözcükler her zaman yanlış anlaşılır. Sözcükler hiç anlaşılmaz. Halbuki ‘’bakışabiliriz’’. Gözler doğruyu söyler ve göz göze geldiğinde titreyen iki kalp birbirini en iyi anlayan iki kalptir. Olmadı ‘’dokunuruz’’ sen sevmiyorsan bakışmayı. Elimi tuttuğunda aldığın sıcaklığı nasıl saklayabilirsin ki, bu nasıl anlaşılmaz. Dokunmak hissetmek demektir, önce sıcaklık duyarsın sonra tüm iliklerine kadar titreme. 

Sevmez misin dokunmayı? Unut o zaman hepsini KOKLA beni. Sarıl, çek kokumu içine. Çekeyim kokunu içime. Ne koktuğunun bir önemi yok, hisset yeter.  Aman dikkat sakın konuşmayalım. İzin vermeyelim sözcüklerin aramıza girmesine.  Çünkü sözcükler aldatır aşkım, sen durma KOKLA sadece.

Çektim Dumanını İçime

Nerede olduğunu kestiremediğim bir yerde içtim ilk sigaramı. Zaten hiç anlayamadım bu hayatın neresinde olduğumu. Soğuk bir otobüs terminali olduğunu hatırlıyorum  yalnızca. Kim bilir hangi unutulmuş şehrin, hangi unutulmuş yerinde...
Hava çok soğuktu ve ben çok yalnızdım.
Önümde yalnız geçireceğim bir sekiz saat vardı. Heh keşke, keşke yalnızlığım sekiz saat sonra bitseydi. Bitmeyecekti, bunu biliyordum.
Çektim içime dumanını, üfledim rüzgara. Gelip geçen koca bir yıla selam verme şeklimdi bu benim. Anca böyle ifade edebildim o an kendimi. Ne acı, hayata karşı başka bir haykırış biçimim kalmamıştı. Zaten neye sahip oldum ki? Söyle neyin bir ucundan tutabildim? Kimin kulaklarına haykırdım fısıltıyla ''seni seviyorum'' diye. Olmadı, yapamadım. İşte geçip gitti bir yıl daha.
Hadi sen söyle. Hatırlamıyorum iki yıldır mı üç yıldır mı beraberiz seninle. Sen söyle neden olmuyor? Bak her şeyimi bir tek sana anlatabiliyorum. Sen de söyleyemezsen, ne yapayım ki ben ? Kime gideyim? Kime sorayım?

Öfkem siktir olan yıllara değil. Öfkem o yıllar içinde kaybettiğim ruhuma.
Şimdi adını sanını bilmediğim bu mola yerinden sesleniyorum ruhuma ve hayat denen'e.

''Söyleyecek, anlatacak, hatta yazacak hiçbir şeyim kalmadı.Dur artık, bekle beni.Biraz zaman ver. Ben bir sigara içip geliyorum.'' 

                                                                           2 Ocak 2015     02.51