Çektim Dumanını İçime

Nerede olduğunu kestiremediğim bir yerde içtim ilk sigaramı. Zaten hiç anlayamadım bu hayatın neresinde olduğumu. Soğuk bir otobüs terminali olduğunu hatırlıyorum  yalnızca. Kim bilir hangi unutulmuş şehrin, hangi unutulmuş yerinde...
Hava çok soğuktu ve ben çok yalnızdım.
Önümde yalnız geçireceğim bir sekiz saat vardı. Heh keşke, keşke yalnızlığım sekiz saat sonra bitseydi. Bitmeyecekti, bunu biliyordum.
Çektim içime dumanını, üfledim rüzgara. Gelip geçen koca bir yıla selam verme şeklimdi bu benim. Anca böyle ifade edebildim o an kendimi. Ne acı, hayata karşı başka bir haykırış biçimim kalmamıştı. Zaten neye sahip oldum ki? Söyle neyin bir ucundan tutabildim? Kimin kulaklarına haykırdım fısıltıyla ''seni seviyorum'' diye. Olmadı, yapamadım. İşte geçip gitti bir yıl daha.
Hadi sen söyle. Hatırlamıyorum iki yıldır mı üç yıldır mı beraberiz seninle. Sen söyle neden olmuyor? Bak her şeyimi bir tek sana anlatabiliyorum. Sen de söyleyemezsen, ne yapayım ki ben ? Kime gideyim? Kime sorayım?

Öfkem siktir olan yıllara değil. Öfkem o yıllar içinde kaybettiğim ruhuma.
Şimdi adını sanını bilmediğim bu mola yerinden sesleniyorum ruhuma ve hayat denen'e.

''Söyleyecek, anlatacak, hatta yazacak hiçbir şeyim kalmadı.Dur artık, bekle beni.Biraz zaman ver. Ben bir sigara içip geliyorum.'' 

                                                                           2 Ocak 2015     02.51