Garip huylarım vardır.
Güne merhaba diyen ilk insan ben olursam, onu karşılarsam en sıcak gülümsememle. Artık kanlı gözlerime bir gram dahi uyku girmez. Nedenini gözlerimi karanlığa gömerek, o yüce gün ışığına saygısızlık etmek istemeyişime bağlarım. Aman ne büyük saygı, ne cüretkar davranışlar böyle. Kanlı gözlerim yaşarıyor bu duruma. Öyle ya, ben değil miyim gecenin karanlık bekçisi? Ben değil miyim onun tek sırdaşı? Şimdi nerden bulaştı bu hainlik kanıma bilmiyorum.
İşte yaşadım geceyi. O güzel karanlığı damarlarımda hissettim. Şimdi gün ışıldadığında içimdeki karanlığa dönmemin vakti.
Haydi kapat gözlerini ve gün karanlığa teslim etmeden nöbetini asla açma.
Ne güzel bir huy.. Uykuya direnme :) Darısı başıma :)
YanıtlaSilBugünlerde benim de başıma :D
YanıtlaSilGeceleri uyuyamayan bir insan olarak seni anlıyorum :D
YanıtlaSilBuraya da düştüm işte...
YanıtlaSil