Zihnim ele geçirildi!

    Okul daha yeni açıldı ama ben çoktan kayıplara karıştım. Ders çalışmıyorum, ama çok yorgunum. Eve geldiğimde yatağa zor atıyorum kendimi. Daha ilk günlerden böyleysem, sınav zamanı hallerimi düşünemiyorum. Hayırlısı, ne diyelim.

    Bu yorgunluk pisikolojime de hiç iyi gelmemiş olacak ki dün berbat bir gece geçirdim. Bir kaç sayfa kitap okuduktan sonra, yatağıma uzandım gözlerimi kapattım. Bir şeyler düşünmeye başladım. Sonra öyle bir an geldi ki, düşüncelerimi kontrol edemiyordum. Aklımda bir sürü bir sürü olay inanılmaz bir hızla canlanmaya başladı. Olaylar ordan oraya geçiyor, bir sürü insan yüzü beliriyor. Kafam öyle ağrımaya başladı ki, çıldıracaktım resmen. Gözlerimi açmaya çalışıyorum açamıyorum, sonra bir hızla açtım gözleri nefes aldım verdim. Ama öyle yorgunum ki gözlerim tekrar kapanıveriyor istemsizce, Ve zihnimin oynadığı oyun devam ediyor. Bir kaç kez böyle gözlerimi açtım, kapatmamaya çalıştım ama yapamadım. Bunlar canlanırken öyle çok yoruluyorum ki içimden dualar ediyorum bitsin artık bunlar rahatça uyuyayım diye. Düşünün uyanığım ama sanki beynimi başka biri ele geçirmiş. Hiçbir şeyim benim kontrolümde değil, ne düşündüğümü bile kontrol edemiyorum. Çok korkunç bir durum, siz de yaşadınız mı bilmiyorum ama bu benim başıma sık sık geliyor özellikle çok yorgun olduğum günlerde. Ama dün gece ki kadar kötü olmamıştım hiç.

    Neyse ben bu düşüncelerden kurtulmaya çalışırken bir anlığına uyumuşum.
Ve rüyamda kendimi bu aynen o anda bu düşüncelerle uğraşırken gördüm. Bu sefer düşünce çok ileri gitmişti ve beni kıskıvrak yakalayıp, ele geçirmişti. Rüyamda yatağımdan kalkıyorum, banyoya gidiyorum. Ama bunu ben yapmıyorum, zihnimi ele geçiren düşünceler yaptırıyor. Bir adam sesi duyuyorum, kitap okuyan bir adam. Ve o an anlıyorum beni ele geçiren şey bir kitap, ben bir kitap kahramanı gibi yazarın söylediği şeyleri yapıyorum. Ses benim banyoda rahat uyumak zihnimi ele geçiren düşüncelerden kurtulmak için ağzımı yıkadığımı söylüyor, ben de yapıyorum. Sonra birden ağzıma metalimsi bir kan tadı geliyor. Anlıyorum ki sol alt dişim çıkmış, ağzım kan dolu. O sırada annem uyanıyor ve bana 'daha uyumadın mı yarın okul var haberin var mı?' diye bağırıyor. Ben anneme yaşadığım olayları anlatmaya çalışıyorum ama sesim çıkmıyor dişimden dolayı. Ben konuşmak için çırpınırken, büyük bir çığlıkla yataktan fırladım.

    Ağzım dilim kurumuş, ter içinde kalmışım. Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki. Çok korktum çok. Oturdum ağladım biraz. Sonra gittim su içtim, yüzümü yıkayıp yatağa döndüm. Uzun bir süre gözlerimi kapatamadım, o korkunç şeyleri tekrar yaşamaktan korktum çünkü. Sonrasını hatırlamıyorum uyumuşum işte. Oysa ben sabaha kadar ele geçirilen zihnimin oyunlarıyla uğraşacağım sanmıştım. Uyandığımda hala ' nasıl uyuyabildim ben ya?' şaşkınlığı içindeydim.
Meğer rahatça uyuyabilmek ne güzel bir şeymiş.