Uzun Hikaye/ Mustafa Kutlu

MuyuRt'dan gelen hediyelerimin içinden çıkmıştı bu kitap. Nasıl sevinmiştim kitaplığıma bir kitap daha eklendiğini görünce. Üzerinde UZUN HİKAYE yazıyordu. Ebatına baktım, ''Pek de uzun bir hikaye sayılmaz.'' diye söylendim. Sonra onu klasik aralarında okunmalık çerezler diye sınıflandırdığım bir köşeye koydum. Ancak okuduğumda anlayacaktım, gerçekten uzun bir o kadar derin ve samimi bir hikaye olduğunu. Nitekim öyle oldu. Okumaya başladığım ilk andan itibaren, hikayenin tam içinde hissettim kendimi. Baba-oğul'un yollarda geçen uzun hikayelerine ortak olup, gittikleri her yerde onları takip ettim büyük bir keyifle. Saatler geçip, sayfalar birbirini kovaladıkça koca bir gülümseme yerleşti suratıma. Bu kitabı defalarca okuyup, herbirinden ayrı ayrı tatlar alabileceğimi düşündüm.

Biraz önce Osman Sınav'ın Uzun Hikaye filminin fragmanını izledim. Meğersem o Uzun Hikaye, bizim Uzun Hikaye'ymiş. Ne kadar mutlu oldum anlatamam. Nedense seviyorum ben okuduğum kitapların filmlerini izlemeyi. Okuduğum satırların tek tek gözümün önüne gelmesini, kafamda kurduğum karakterleri bir de kanlı canlı karşımda görmeyi seviyorum. En çok da izlerken aslında okuduğum hiçbir kitabın unutulup gitmediğini, aklımın bir yerlerine kazınmış olduğunu görünce mutlu oluyorum.
Diyeceğim odur ki ''Bu film izlenecek arkadaş!''
O kadar.