insanlık sancıları

merak etme insani duygular pek de insancıl değiller.




....

koku aldatmaz

‘’Tuhaf ama genellikle sonradan yaşantımızın en önemli kişisi haline gelen insanlardan ilk anda hoşlanmayız.’’

Çünkü;

Sözcükler.

Evet sözcükler. Biz sözcükleri derdimizi anlatmak, kendimizi anlatmak için bir araç olarak kullanırız. Ki bu insanoğlunun düştüğü en büyük yanlıştır. Konuşmak seçilebilecek en kötü iletişim yoludur, çünkü sözcükler çoğu zaman yanlış anlaşılmalara sebebiyet verirler. Hatta sözcükler her zaman yanlış anlaşılır. Sözcükler hiç anlaşılmaz. Halbuki ‘’bakışabiliriz’’. Gözler doğruyu söyler ve göz göze geldiğinde titreyen iki kalp birbirini en iyi anlayan iki kalptir. Olmadı ‘’dokunuruz’’ sen sevmiyorsan bakışmayı. Elimi tuttuğunda aldığın sıcaklığı nasıl saklayabilirsin ki, bu nasıl anlaşılmaz. Dokunmak hissetmek demektir, önce sıcaklık duyarsın sonra tüm iliklerine kadar titreme. 

Sevmez misin dokunmayı? Unut o zaman hepsini KOKLA beni. Sarıl, çek kokumu içine. Çekeyim kokunu içime. Ne koktuğunun bir önemi yok, hisset yeter.  Aman dikkat sakın konuşmayalım. İzin vermeyelim sözcüklerin aramıza girmesine.  Çünkü sözcükler aldatır aşkım, sen durma KOKLA sadece.

Çektim Dumanını İçime

Nerede olduğunu kestiremediğim bir yerde içtim ilk sigaramı. Zaten hiç anlayamadım bu hayatın neresinde olduğumu. Soğuk bir otobüs terminali olduğunu hatırlıyorum  yalnızca. Kim bilir hangi unutulmuş şehrin, hangi unutulmuş yerinde...
Hava çok soğuktu ve ben çok yalnızdım.
Önümde yalnız geçireceğim bir sekiz saat vardı. Heh keşke, keşke yalnızlığım sekiz saat sonra bitseydi. Bitmeyecekti, bunu biliyordum.
Çektim içime dumanını, üfledim rüzgara. Gelip geçen koca bir yıla selam verme şeklimdi bu benim. Anca böyle ifade edebildim o an kendimi. Ne acı, hayata karşı başka bir haykırış biçimim kalmamıştı. Zaten neye sahip oldum ki? Söyle neyin bir ucundan tutabildim? Kimin kulaklarına haykırdım fısıltıyla ''seni seviyorum'' diye. Olmadı, yapamadım. İşte geçip gitti bir yıl daha.
Hadi sen söyle. Hatırlamıyorum iki yıldır mı üç yıldır mı beraberiz seninle. Sen söyle neden olmuyor? Bak her şeyimi bir tek sana anlatabiliyorum. Sen de söyleyemezsen, ne yapayım ki ben ? Kime gideyim? Kime sorayım?

Öfkem siktir olan yıllara değil. Öfkem o yıllar içinde kaybettiğim ruhuma.
Şimdi adını sanını bilmediğim bu mola yerinden sesleniyorum ruhuma ve hayat denen'e.

''Söyleyecek, anlatacak, hatta yazacak hiçbir şeyim kalmadı.Dur artık, bekle beni.Biraz zaman ver. Ben bir sigara içip geliyorum.'' 

                                                                           2 Ocak 2015     02.51
                                                                                                                                                                                                                              

geceye günaydın

Garip huylarım vardır.
Güne merhaba diyen ilk insan ben olursam, onu karşılarsam en sıcak gülümsememle. Artık kanlı gözlerime bir gram dahi uyku girmez. Nedenini gözlerimi karanlığa gömerek, o yüce gün ışığına saygısızlık etmek istemeyişime bağlarım. Aman ne büyük saygı, ne cüretkar davranışlar böyle. Kanlı gözlerim yaşarıyor bu duruma. Öyle ya, ben değil miyim gecenin karanlık bekçisi? Ben değil miyim onun tek sırdaşı? Şimdi nerden bulaştı bu hainlik kanıma bilmiyorum. 
İşte yaşadım geceyi. O güzel karanlığı damarlarımda hissettim. Şimdi gün ışıldadığında içimdeki karanlığa dönmemin vakti. 
Haydi kapat gözlerini ve gün karanlığa teslim etmeden nöbetini asla açma.

Geri Dönüş

Aylar geçmiş nice insanlar yitirilmiş, pek çok şey değişmiş, ne çok şey gelişmiş.

Ama bir gün haydi yazayım yeniden dediğimde gördüm ki burda hiç bir şey değişmemiş. Bu eşsiz bir mutluluk sahiden. Hangi sevgili hangi dost bu kadar sabırla bekler ki seni? Bir tek bu blog bekler, bir tek bu blogcanlar bekler.

Şimdi kendimi yeni hayatımın ilk cümlelerini söyler gibi hissediyorum.

Güzel dostlarım, beni hiç yalnız bırakmayan bir blogum ve yaşanacak çok güzel günlerim var.

Ben daha ne isterim?

...