huzur diliyorum, biraz da sessizlik!

Ben bildim bileli misafirimiz çok olur. Öyle aşırı geniş çevremiz yok bir kaç aile vardır görüştüğümüz,haliyle en samimi olduklarımızdır bunlar. Bazen fazla samimiyetin bizim için iyi olmadığını hissediyorum. Bir zaman sonra insanlar ''samimiyet'' kimliğinin ardına sığınıp kırıcı olabiliyorlar. Bu da oldukça yoruyor beni, zaten kendi çapımda sıkıntılarım var benim, ailede de çıkıntılık yapanlar olunca çekilmez oluyor vallahi.

Mesela dün. İftardan sonra yürüyüşe gittik. Hadi bakalım orada aile yakınlarıyla karşılaş. Sonra her kafadan bir ses. Hadi oturalım, hadi caddeyi turlayalım. Tamam dedim hadi uyalım. Sonra bir de sahuru beraber yapma işi çıktı. Tamam normalde bayılırım ailecek yapılan sahurlara, iftarlara. Ama dün hiç havamda değildim. Ertesi gün dershanem var, yanımda bir bir ıvır zıvırım yok, duş almalıyım, kıyafete ihtiyacım var. Dedim bize gidelim önce eşyalarımı almam lazım. Sonra ''yorulduk'' itirazı çıktı herkesten. Ne gerek varmış, kursa gitmeyiverirmişim, kitap defter çok mu önemliymiş, çok önemsiyormuşum.  Herkes kişilik tahlili yapmaya başladı karşımda. Yahu bir anlayın dimi, sözde bugün  kurs çıkışı arkadaşlarla görüşme planımız vardı. Her insan gibi bende aptal eşofmanlarla gitmek istemem heralde. En azından temiz olmak istiyordum yahu! Yanıma da gerekli eşyalarımı almak.Tabi çok şey istiyormuşum. Sonra kuzu kuzu gittik sahura. Sahur falan yapmadan kıçımı devirip yattım ben de. Yatarken '' Haberim olmadan, adıma yapılan planlardan ne kadar sıkıldığımı düşündüm''

Sonra sabah yapış yapış saçlarla gittim kursa.
Arkadaşların planına uyamadan eve geldim ve kendimi doğruca  banyoya attım.
Oh dünya varmış! Sadece odamda tek başıma kalmak istiyorum.
Bu huzuru kimse bozmasın. lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen lütfen  lütfen 

En son aldığım habere göre yarın akşam iftara bir ordu geliyor eve.

Nasıl çay yetiştircem ben onlara yaaa! Bir ablam olsaydı keşke...