Patrick Süskind/KOKU

Kütüphaneye gidişim birdenbire olmuştu. Aklımda hiç yokken elimde buluverdim bu kitabı. 
Kahramanımız Jean Babtiste Granouille tüm insanı hissiyatlardan yoksun sadece kokulara karşı aşırı derecede duyarlı, ve istediği kokuları elde etmek için de cinayetten kaçınmayan bir katildir. Görmek, duymak, hissetmek Granouille için bunların hiçbir önemi yoktur. Çünkü o hassas burnuyla dünyadaki büyük küçük her şeyin kokusunu alabilmektedir.


''Sadece bir duyu organıyla erişebildiğimiz duyguları bir kitaba aktarmak'' yazar bu konuda o kadar başarılı ki bir ara yapılan koku tasvirlerini burnumun ucunda hissettim.
Konusu olsun, kurgusu olsun çok başarılı bir eser.
Başlarda karışık görünen mekan isimleri beni biraz yorsa da devam edip KOKU'nun peşine takılınca hiçbiri umrumda olmadı.


Benim için normal hayatta da önemli olan KOKU duyusunu bir kitapta okumak çok ilginçti. Bir kez daha KOKU'nun ne kadar önemli bir unsur olduğunu anladım. Ve bu konuda biraz araştırma yapmam gerektiğini hissettim çünkü biraz karıştırıldığında gerçekten çok ilginç şeyler çıkıyor altından.


Mesela ben geçmişte yaşadığım bazı olayları hatırladıkça o ana dair bir KOKU çalınıyor burnuma. O kadar garip bir his ki. Gözlerimi kapıyorum, önce olay geliyor gözümün önüne sonra o ana dair anlamsız  ufak bir koku... Bunu keşfettiğim an çok merak salmıştım ama üstünü çabuk kapattım sanırım. Şimdi bu romanı okuduktan sonra KOKU konusunu biraz kurcalamam gerektiğini hissediyorum.


-Alıntılardan-


''Dünyaya dışkısından başka bir şey verdiği yoktu; ne bir gülümseme, ne bir bağırış, ne bir göz ışıldaması ne de kendi kokusu.'' Syf:25


''Ömrü boyunca, doygunluk, hoşnutluk hatta mutluluk gibisinden durumların az çok yakın şeyler yaşadığı sayılı anlarda bile soluk almaktan çok vermemeyi yeğ tutmuştu -nitekim hayatına da umutlu bir soluk alışla değil, caniyane bir çığlıkla başlamamış mıydı?- Syf:117


''Elbet insanların belli bir kokusu var değildi, bir insan yüzü de olmadığı gibi.'' Syf:150