Etkisi Altında: Vicdan Azabı

Geçtiğimiz sene bu zamanlar bir dost kazığı yemiştim.
Çok güvendiğim birinin bana bunu yaşatması o kadar canımı yakmıştı ki.
Anında soğumuştum ondan, sarf ettiği onca pişmanlık, özür sözcükleri buz gibi gelmişti.
Aradan bir sene geçti ve ben yeni yeni kendime geliyorum.
Oturum sakince düşündüğümde,  sanki ona haksızlık etmişim gibi hissettim kendimi.
Son bir haftadır bu duyguyu yaşıyorum.
Öyle ki rüyalarımda bile gidip ondan özür dilediğimi falan görüyorum.
Ama ben çok kırılmıştım gerçekten...
Toparlanamamıştım kolay kolay.
Bana yaptığı şey derin yaralar bırakmıştı kalbimde.
Hiç beklemediğim birinden, hiç beklemediğim bir anda hiç beklemediğim bir şey...
Şok üstüne şok.
Şimdi düşünüyorum da her insan hata yapamaz mı?
Acaba benden özür dilediğinde pişman olduğunu söylediğinde affetmeli miydim onu?
Bu dostluk benim yüzümden mi yıkıldı?
O da benim kadar acı çekmiş miydi?
Hiç birinin cevabını veremiyorum.
Ama vicdanım rahat bırakmıyor beni.
Rüyalarım kabusa dönüşüyor, yüzüme kapanan kapılar hata yaptığımı söyleyen insanlar görüyorum.
Keşke bu kadar uzamasaydı her şey, keşke beni henüz olay yeni yaşanmışken bir başıma bırakmasaydı arayıp sorsaydı. Belki o zaman affedebilirdim. Araya bu kadar soğukluk girmezdi.
Şimdiki vicdan muhasemde olmazdı belki de.
İlerde birgün yine bu olay aklıma gelince suçluluk duygusuna kapılmak istemiyorum.
Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.
Ya vicdan denen şeyi söküp atacağım kalbimden, yoluma öyle devam edeceğim.
Ya hissettiklerimi söyleyeceğim ona.
Ama işte nasıl söyleyeceğim.
Affet beni sen haklıydın tek hatalı bendim mi diyeceğim.
Bu kendime, yaşadıklarıma yapılan bir haksızlık sayılmaz mı.
Hata yapan oydu. Beni üzen, ağlatan oydu.
Peki nerden çıktı şimdi bu vicdan azabı?
Kafamda bir sürü cevapsız soru var ve benim ne yapmam gerektiğine dair hiçbir fikrim yok.